یکی از ارمغان های سبز خرداد، تولد پایگاه خبری تحلیلی جدیدی با عنوان: موج یزد است که در همین عمر کوتاه چند روزه، خوش درخشیده است.

مشق کویر این رویداد خوب فرهنگی را به اصحاب قلم و اندیشه و مخصوصا به تیم موج یزد ( تنها سایت یزدی که به صورت گروهی و با اهداف و ایده های جدید کار می کند)، تبریک می گوید و آرزو می کند که به همین سبزی و زیبایی بماند و صبح دولتش بدمد.

www.MowjeYazd.ir

  بنا به گفته ی دوست نکته‌سنج و فرزانه‌ام آقای دکترامیرحیدری، حالا که این چند وقته گیر داده‌ایم به اعداد و از ۹ و ۱۳ و ۱۴ و ... ذکرخیر به میان آورده‌ایم، چرا ارقام مربوط به ماه خرداد را به بوته‌ی فراموشی سپرده‌ایم؟ پس به نکوداشت این نکته‌ی سنجیده، فی‌الحال از دوم و سوم خرداد که هرکدام یادآور حماسه‌ای پرشور و باشکوه، از نقش و اثر مردم قهرمان ماست، یادی بکنیم. در سوم خرداد سال 1360 که خرمشهر عزیز به دست دلاورمردان ایران‌زمین آزاد شد، من خودم سرباز بودم و به‌یاد دارم که چگونه از شدت شادمانی در پوست خود و در لباس گشاد سربازی نمی‌گنجیدم. و اما دوم خرداد، که در چنبره‌ی حب و بغض سیاسی، مظلوم واقع شده و بسیاری از رسانه ها می‌کوشند تا آن را از صفحه‌ی مستندات خود و خاطره‌ی مردم پاک کنند، اتفاقاً از چنان درخشش و تلألویی برخوردار است که هر سال بر عظمت و برکت آن افزوده می‌شود. چرا که دوم خرداد از آفرینش‌های بدیع اندیشه و دست و ضمیر مردمی ریشه‌دار، آگاه و طالب اصلاح و بهبودی است، که اسیر چنگ روزمرگی و دلمردگی نشده و خواسته‌اند همچنان زنده و پویا بمانند و در هوای تازه‌تری نفس بکشند. شکوفایی شخصیت جهانی آقای خاتمی، یکی از افتخارات دوم خرداد است.

  زمستان از طبیعت رخت بر می بندد و رحل اقامت خود را بر برگی دیگر از تاریخ هستی می گسترد. بهار از راه می رسد و طراوت نوروز را با تاجی آراسته ازگلها و شکوفه های زیبا به ارمغان می آورد . و به همه ی دلهای مشتاق نوید می دهد تا غبار کدورت و کهنگی را از رخسار بزدایند و با انعکاس انوار تازه ی حیات و تصویر پر تلالو زندگی ، ظاهر و باطن خود را بیارایند . اینک ای گرامی ترین دوست ! که میزبان عزیز بهاری ، از نوروز بزرگ و مهربان ، بیاموز تا همنوا با سراسر هستی و آفرینش خدا ، نغمه خوان (( حول حالنا الی احسن الحال )) بوده و هماره با جهان و اهل جهان شاد و خرسند باشی .      

قدیم تر ها که سروکارمان بیشتر با نمره بود؛ از عدد 9 می ترسیدیم. چرا که این یک مرز به حساب
می آمد. اگر آن را به 10 می رساندی، از قانون و قاعده عدول کرده بودی و ته دلت راضی نبود و اگر هم همان 9 را ثبت می کردی نفرین آدم و عالم  بشت سرت بود که فلانی بچه ی مردم را به خاطر یک نمره ی نا قابل، از زندگی ساقط کرد. به همین خاطر، خود بچه ها هم  نسبت به این نمره دل خوشی نداشتند. حالا با این زمینه ی ذهنی، فکرش را بکنید؛ آدم ناگهان چشم باز کند و به اطراف خود نگاه کند و فقط عدد 9 را به رنگها و شکلهای گوناگون در اندازه های مختلف، ببیند و بشنود؛ به چه حالی می افتد؟ پیچ رادیو را به هر طرف که بچرخانی و کانال تلویزیون را به هر سو که تغییر دهی، فرق نمی کند؛ نمره ی تو همان 9 است. (9) نُه ای که 10 نمی شود و هیچ ارفاقی بدان راه ندارد. سی سال آزگار هم که زحمت کشیده باشی، کار کرده باشی، استخوان خرد کرده باشی، تعهد و خلاقیت به خرج داده باشی، نهضت کرده باشی، جنگ کرده باشی، سازندگی کرده باشی، اصلاحات کرده باشی، کارخانه و سد ساخته باشی، انتقال آب و نان و گاز و دوغ هم که داده باشی؛ به حساب همان "نهم" ، بر در و دیوار و دفتر و دستک و صدا و سیما ثبت می شود!! ..آهان! تازه داری می فهمی که بابا جان! این عدد 9 غیر از آن 9 قدیم است که تو از آن می ترسیدی. حالا برای حودش جایگاه و پایگاه و عزت و شوکت یافته! کلی دم و دستگاه و بیا و برو پیدا کرده و کم کم مثل بعضی از اعداد که در اعتقادات ما جای مقدسی دارند، این عدد هم دارد سری توی سرها در می آورد!   حواست کجاست؟ بالآخره بتدریج این واقعیت را می فهمی و برایت جا می افتد که 9 بهترین عدد  و نهم بهترین رتبه است. حالا می توانی این منطق را به هر کجا که دلت خواست، حتی مسابقات ورزشی تعمیم بدهی. به نخبگان پیر و جوان کشورت هم هشدار بده که بیخودی برای نمره ی 20 زور بی جا نزنند. اینان هر چه کشف و اختراع کنند و هر چه به دریا و زمین و هوا بفرستند (که الهی دستشان درد نکند) فرقی نمی کند، نمره شان همان 9 است و رتبه شان همان نهم. والسلام.

در هر سن و موقعیتی که باشی  برای پدر ، یک پسری و نیاز تو به او، نیازی غیر قابل انکار است . پدر، یک پشتوانه و یک تکیه گاه معنوی است . مخصوصا اگر براین ارتباط، رابطه ی دوستی نیز اضافه شده باشد . درست مثل رابطه ای که ما با هم داشتیم . چرا که در اکثر زمینه ها موافق طبع هم بودیم، مگر یک موضوع سیاسی که عدد دولتهای مورد علاقه مان با هم فرق داشت.
به هر حال امروز که این دل کویری مشق خود را از سر می گیرد، درست چهارده  روز از فقدان تلخ او می گذرد . اما آنچه این احوال را قابل تحمل کرده است، دوستی ها و نواهای آرامش بخشی است که از ناحیه ی اقوام ، آشنایان و دوستان با صفا ، به ما هدیه شده است.

به راستی، دوستی چه نعمت والایی است و دوستان چه  قدرِ غنیمت و گرانمایه ای دارند . دوستان عزیز و بزرگواری که در هر کجای زمین خدا پراکنده اند و به هر شکل و شیوه ای برای هم دست تکان می دهند و سلام می فرستند و یا به دیدار هم نایل می شوند .

فرق نمی کند، مهم این است که در گوشه ی قلب یکدیگر جایی برای حضور خود یافته اند و دست کم شمعی افروخته اند که پیش پایی را روشن کرده است...

سخن کوتاه! این حقیر شرمسارانه، سپاسگزار همه ی این موهبت هاست.

تقدیر "مهربان پدر" چنین شد که پس از اربعینی بیماری و اغماء، القصه مرغ بیدار جانش به جهانی دیگر پر کشید و در جوار رحمت حق آرام یافت. جسم دردمندش نیز چون بذری به خاک نشست تا در نیستان اصل خویش، فصل رویش دوباره ای بیافریند. با باوری که

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست

                                                چرا به دانه انسانت این گمان باشد؟

...و ما در این رهگذر فقط به یاد زیبای او نشستیم و گفتیم و گریستیم...
شرمسار از محبت اقوام و آشنایان و دوستان که با حضور درخشان و کوشش و جوشش خود مایه ی تسلی خاطر ما بودند...

هر ساله رسم شده بود که در آستانه ی محرم، طلابی که می خواستند از حوزه های علمیه به قصد تبلیغ، به اقصا تقاط کشور بروند؛ در گردهمایی خاصی می نشستند و کسی از زعمای دینی و حوزوی آنان را توصیه و نصیحت می کرد تا از فرهنگ عاشورا و فلسفه ی قیام امام  حسین (ع) سخن بگویند، از تحریفات بپرهیزند و جلو خرافات را بگیرند و ... امسال اما، قضیه مقداری فرق کرد. یعنی در گردهمایی طلاب، ناگهان کس دیگری شرکت کرد و از فلسفه ی مجاهدات دولت کریمه سخن گفت و از مو به کوه شرح داد که: کارها کرده، کارستان! همه راست و درست،بجا و بهنگام و شایسته و بایسته! و صد البته هر چه کجی و ناراستی و سستی و نادرستی بوده؛ متعلق به دول پیشین و از ردیف هشتم به پایین بوده است و بس !! و حالا دولت نهم به اصلاح یکسره ی آنها مشغول است و حکما سر و سامان دادن تمام و کمال این همه کار، دست کم چهار سال دیگر زمان می خواهد. برخی از طلاب هم متقابلا به وجد آمده، با شعار هایی "ایشان پسند" قول حمایت و پشتیبانی دادند. و از آن میان کسی نپرسید که چرا بایستی پیام رسا و جاوید عاشورا که اندیشه ساز آزادگی و مکتب رهایی بخش بشری در همه ی اعصار است، ابزار تبلیغ سلیقه یا گروه فلان و بهمان بشود و از عرق و علاقه ی مذهبی عامه ی مردم استفاده ی ناصواب گردد؟!
کما اینکه شاهدیم؛ این روز ها کتاب عاشورا در غزه ورق می خورد و خون جوشان حسین بن علی(ع) در رگ های مجاهدین فلسطینی جریان دارد و حماسه می آفریند.

In the last few days of the fall season, when the trees are about to drop their last leaves, the old tree in the garden of our family life has dropped to the ground. This is in relation to my grandmother , 103 years old, who left this world very peacefully...and left her 236 great grand children alone.

Also, now in the beginning of the winter season just after a few days of the sad event of my grandmother another bad incident for my father has taken place. My dear father had a bad street accident and now he is in the hospital in a coma state because of a severe brain hemorrhage. This happening has created a cloudy atmosphere in our family, each of us not knowing what to do. Just praying day and night.
I hope God always helps us out in our everyday life.